من بودم و یک همنفس شوخ پری رو

در کلبه ی دنجی وسط جنگل خود رو

هم جاذبه ی سرکش یک برکه ی آرام

هم بوی خوش نسترن و نرگس و شب بو

یک خلوت بی دغدغه در نم نم باران

با چای تش هیزم و گفتار دو پهلو

الخاصه کباب جگر بره ی وحشی

با شربت سکر آور و ساقی گری او

دل دادم و اندازه ی آن قلوه گرفتم

سیراب ز لعل لب آن شوخ ، غزل گو

تا یک وجبی وصل رسیدیم، ولی حیف!

چپ کردم و بیدار شدم ، ... آه! پری کو؟

شعر اسد زارعی مرودشتی

بی شرم لبم روی لبانی لغزید

دریای دل عشق به شدت لرزید

از ساحل چشمان ترش دور شوید

یا منتظر موج مهیبی باشید

اسد زارعی

هر روز سری به داغداری زده ایم

انگشت به سنگ قبر یاری زده ایم

یا که خبر کوچ پرستویی را

با دیده ی گریان به حصاری زده ایم

رباعی اسد زارعی مرودشتی